Zie voor meer informatie: http://www.chinaatbozar.be/en/blog/how-be-chinese

Joehoe! In november naar het Whitney Museum, NY om deze ongetwijfeld sublieme tentoonstelling te zien!

Quote: ‘Netheid is voor de dommen. Het genie beheerst de chaos’. Of is hier iets anders aan de hand?

Via: De Papieren Man, http://papierenman.blogspot.com/2009/10/boekenfreak-krijgt-bevel-om-5000-boeken.html

http://www.kimboske.com

Nogmaals: gaat dat zien!

Waarom zijn jullie hier? Wat betekent toneelspelen voor jullie? Deze vragen vuurt acteur Stefan Perceval op zijn publiek af in het Keldertheater van het Antwerpse Fakkeltheater.

‘de Leraar’ staat op het programma. Wat begint als een vrolijk stuk met een bij momenten hilarische Perceval eindigt in een tragedie die je bij de keel grijpt en je door elkaar schudt.

Een schijnbaar simpel verhaal (geschreven door Jean-Pierre Dopagne en bewerkt door Peter Perceval) over de grote en vooral kleine avonturen van een leraar. Herkenbaar voor leraars, maar evengoed voor zoveel andere werkmieren, die hun levens slijten in weinig creatieve, hersendodende bureaucratische omgevingen. Herkenbaar en universeel.

Confronterend ook. Wat is toneelspelen? Wat zijn goede acteurs, regisseurs, schrijvers? Dat zijn mensen die onze aandacht weten te grijpen met hun taal en spel en ons een spiegel voorhouden. Die ons laten zien dat er meer dingen mislopen in de samenleving dan goed gaan. Dat het een illusie is om te denken dat een vaste job en zekerheid op pensioen (kijk maar naar de Leraar) geluk brengen en voldoening schenken. Dat we moeten vechten voor onze idealen en dat we ons het zoeken naar schoonheid tot ultieme levensdoel moeten stellen.

‘de Leraar’ is een absolute aanrader. Trouwens prachtig dat het stuk in het Fakkeltheater wordt gespeeld. Dit theater ligt pal bij de Grote Markt in Antwerpen en is heerlijk volks en ‘gezellig’ (om het even op zijn Hollands te zeggen). Het ultieme bewijs dat echte kunst perfect in dergelijk toneelhuis thuishoort én bovendien een breed publiek van meest uiteenlopend allooi kan aantrekken!

Schitterend! Nog tot 26 september in Antwerpen, Fakkeltheater (tel.: 03/232 14 69). Op 29 oktober in Aalst, CC De Werf (tel.: 053/ 73 28 12). Zie voor meer informatie: 3pees

Deze zomer heb ik het prachtige Zomergasten (http://www.vpro.nl/programma/zomergasten ) gemist. Behalve gisteren. Het was de laatste uitzending met Jaap van Zweden (http://weblogs.vpro.nl/zomergasten ), de bekende Nederlandse violist en dirigent als centrale gast. Wat een prachtige uitzending was me dat!

Drie uur lang zitten kijken naar een interviewer (Margriet van der Linden: ook prachtige prestatie!) en een gast: het risico op saaiheid en ergernis van een kijker zoals ondergetekende is groot. Na enkele minuten was ik echter mee.. Boeiende fragmenten en vooral zoveel verstandige woorden gehoord!

Over de noodzaak om elke dag op te staan met de vraag: Wat zal ik vandaag weer kunnen bijleren? Niet om een euro meer te verdienen of om je ego te onderhouden, maar omdat je het verplicht bent aan je talent. Passie!

Over de verplichting om je eigen talent te ontdekken en vooral om de discipline aan de dag te leggen om het voortdurend te blijven ontwikkelen. Als een leerling, elke dag opnieuw!

En misschien nog het belangrijkste: over bescheidenheid. Als je denkt dat je er bent, ben je zo ver af.

Deze week was het weer hilariteit op nieuwssites, in kranten en op tijddodende televisieprogramma’s: op het moment dat een koppel een foto van zichzelf wilde maken, sprong een nieuwsgierige eekhoorn voor de lens. Dit deed me meteen denken aan Photographing Squirrels (http://photographingsquirrels.com), een website met foto’s gemaakt dóór eekhoorns. Dat is nog eens een stapje verder. Met dank aan de fantastische bijlage van het juninummer van (H)art (http://www.kunsthart.org) met stukjes en verwijzingen naar websites van Astrid Wittebolle, die tussen 2002 en 2006 werden gepubliceerd in De Morgen. De Belgische kunstenaar Jef Geys, die exposeert op de Biënnale van Venetië maakte de selectie. Kijk ook zeker naar dit filmpje om meer te weten te komen over het Belgisch paviljoen op de Biënnale en het werk van Jef Geys, die kunst en wetenschap laat samenvloeien. Met dank aan de Klararedactie op YouTube (http://www.youtube.com/user/klararedactie ). De Biënnale van Venetië (http://www.labiennale.org/it/Home.html) loopt nog tot 22 november 2009.

Een Russische vrouw die boos is omdat de Franse overheid weigert haar de Franse nationaliteit te geven, vond er enkele dagen geleden niets beter op dan een theekopje naar de Mona Lisa in het Louvre te slingeren. Het schilderij zit achter kogelvrij glas en raakte niet beschadigd, maar de vrouw maakte mee het nieuws. Nieuwsmakers (laten we het woord ‘journalist’ maar achterwege laten) beschouwden dit item zeer geschikt om als uitsmijter of tussendoortje door hun kanalen te jagen. Musea, kunst en schilderijen zijn namelijk enkel interessant wanneer er een ‘spannend’ kantje aanzit nietwaar? Gevolg: de Russische vrouw met haar theekopje is in het nieuws geweest, maar werd gereduceerd tot het zoveelste fait divers. En dit terwijl we nu eens niet met een akkefietje te maken hebben. Integendeel, er is zoveel af te lezen van dit op het eerste gezicht onbenullige nieuwsfeit.
Ten eerste is er die vrouw, die klaarblijkelijk erg radeloos moet geweest zijn om tot deze daad over te gaan. Welk verhaal zit hierachter? Waarom mag ze geen Frans burger worden? Waarom wil ze zo graag deze nationaliteit verkrijgen? Hoe verlopen de nationalisatieprocedures in Frankrijk eigenlijk? Wat zijn de voorwaarden? Welke ideologie gaat hierachter schuil? Ten tweede is het toch uitermate veelzeggend dat ze nota bene de Mona Lisa uitkiest. Weliswaar een schilderij van Italiaanse makelij, maar hangend in hét museum der Franse musea. Ten derde, wat zegt dit over de kunst? Bij de Mona Lisa gaat het hier al lang niet meer over. We hebben te maken met een icoon waarvan het enkel belangrijk is dat je kan zeggen dat je het gezien hebt. Samen met horden andere icoon-kijkers. Het bovenstaande filmpje zegt genoeg.
Kortom, wanneer een Russische vrouw op een zonnige ochtend beslist om een theekopje (we zouden ons trouwens nog kunnen afvragen waarom ze een theekopje gebruikte en niet iets anders) te gaan werpen naar een wereldberoemd schilderij in een Frans, nationaal topmuseum, is dit verre van een fait divers. Het is een uitgelezen kans om het over zoveel dingen te hebben en niet in het minst over de waarde van kunst en musea in een samenleving, over de hevige reacties die bepaalde symbolen kunnen opwekken, enzovoort. Maar het gebeurde dus niet…

Een nieuwe hype in televisie- en dvd-land: Mad Men! Terecht? Ja zeker! Een serie over de oprukkende Amerikaanse reclame-industrie begin jaren zestig. In het bureau Sterling & Cooper op Madison Avenue, vandaar ‘Mad Men’, bedenkt Don Draper de ene succesvolle reclamestrategie na de andere, omringd door een bende jonge haantjes (die hem bewonderen, maar minstens zo hard op zijn baan azen) en een enorme schaar administratie-kippetjes (die er eveneens veel voor over hebben om in zijn gratie te komen).
Visueel is de serie verbluffend. De decors, de kleding, de kapsels, alles ademt stijl. En ook de omgangsvormen, de manier van uitdrukken van de personages en de politesse laten de kijker hunkeren naar een chique van weleer. Het is niet verwonderlijk dat onze uitgeputte tijd steeds opnieuw inspiratie zoekt in de jaren vijftig en zestig. Zelfs een arme luis straalde een zekere klasse uit of scheen hier toch moeite voor te doen.
Tot daar het nostalgische gemijmer. Mad Men wordt bewierookt omwille van de beelden, de ensceneringen, enzovoort, maar voor een scherpe kijker en een goede verstaander is het al snel duidelijk dat de echte kracht van de serie elders ligt. De prachtige retro-beelden zijn immers een dekmantel voor de toenmalige rauwe en ronduit choquerende dagdagelijkse realiteit. Kijken naar Mad Men: vrolijk word ik er niet van. Integendeel, na elke aflevering blijf ik wat verweesd achter en voel ik me in mijn blootje gezet. De vrouwonvriendelijkheid is stuitend. De serie kleedt vrouwen uit. Keer 50 jaar terug in onze westerse, moderne tijd en je voelt de machteloosheid van vrouwen, de onderdanigheid. De vernedering. Dat vrouwen een strijd hebben moeten leveren om meer rechten te krijgen wist ik natuurlijk wel, maar hoe vaak wordt het leven van de jaren ‘50 en ’60 niet geromantiseerd waardoor het lijkt alsof het ’allemaal zo erg niet was’?
Wat ben ik dan blij om vandaag te leven. Wij, doorsnee mensen uit 2009 hebben misschien niet zoveel stijl meer, maar we hebben echt wel meer vrijheid verkregen. De weg is echter nog lang. Gelijkheid tussen de seksen is nog steeds verre van gerealiseerd. Dames en Heren, kijk naar Mad Men en leer! Wees trots op wat moedige vrouwen en verstandige mannen in het verleden voor ons hebben gedaan! En vooral: bedenk dat Echte Stijl voortvloeit uit een gezond zelfbewustzijn en een gevolg is van vrijheid. De jurk die je draagt is dan veeleer bijkomstig.

‘Ik trek de gordijnen open. Voor me ligt een park’. De openingszin van de dagelijkse column in DeMorgen. Meteen een frons en het gevoel: dit is niet Hugo Camps. En ziehier, ziedaar: het is niet Camps. Nee nee, het is Vanderstraeten! Wel, wel wat krijgen we nu? Van Camps & Dewulf over Camps naar Camps & Vanderstraeten: wat is me dat? Kan dit allemaal zomaar? Goed weggestoken op pagina 25 wordt ons, de lezers (wie geeft er eigenlijk om?) medegedeeld dat mevrouw Margot Vanderstraeten voortaan samen met Camps de voorpagina krijgt om naar hartenlust columns te schrijven. Het was een beetje zwaar voor Hugo om elke dag te produceren? Dat zal wel. Kan Margot een column schrijven? Dat zal wel. En wat dan met Bernard? Zal er daar nog iets? Kijk, ik heb persoonlijk niets te maken met Bernard Dewulf: ken de man niet en dat hoeft ook helemaal niet. Het enige wat ik weet is dat ik heel lang DeMorgen alleen maar kocht om zijn columns te lezen en dat de man prachtige boeken schrijft. Plus, dat – zo blijkt uit de vele reacties in de pers de laatste weken – er heel veel andere lezers een zelfde mening zijn toegedaan. Ik blijf het dus absoluut verschrikkelijk en zelfs schandelijk vinden dat hij opzij werd geschoven. Mevrouw Vanderstraeten, ik zal uw columns waarschijnlijk wel kunnen smaken, dus neem dit a.u.b. niet persoonlijk. Maar het is echt vreselijk storend dat wij lezers voortdurend voor ‘voldongen feiten’ worden gesteld. We zouden vandaag leven in een van de meest ‘vrije’ tijdperken die de westerse samenleving ooit heeft gekend. Is dat zo? Zoals alles is ook vrijheid ‘een imago’ geworden, met vaak weinig om het lijf. De grootste verantwoordelijkheid hebben we waarschijnlijk nog zelf: de lezers, die niet meer warm of koud worden bij al deze ‘voldongenheid’ en die veel te veel kritiekloos slikken.

Dàt het bestaat is al een verdienste. In ongeveer deze woorden had een journalist het onlangs over ‘Goudvis’, het zondagse programma op Canvas met kunstenaarsportretten. Het moet gezegd: in een tijd van overvloed en massa waar zogezegd alles mogelijk is, is het gebrek aan even zoveel opmerkelijk. Stuitend zelfs. De veelheid is niet democratisch noch divers. De goudvis die eenzaam in zijn bokaal rond zwemt, kan het meer symbolisch? Goudvis is echter meer dan alleen verdienstelijk. Het is bovenal goed. Mooi. En het neemt de tijd. Om kunstenaars echt te portretteren en een inzicht te krijgen in hun werk. Je wordt meegezogen in hun wereld of je krijgt alleszins de illusie. Met schijnbaar weinig moeite wordt duidelijk gemaakt waarom kunstenaars en kunst belangrijk zijn in een samenleving. Het is dus echt wel mogelijk om een kunstprogramma te maken dat toegankelijk en laagdrempelig is. Elke aflevering is op eenzelfde manier opgebouwd, maar de focus is steeds iets anders. Gisteren was Guy Cassiers te gast (http://www.klara.be/cm/klara/1.104-searcharticle?directarticle=1.71927&article=1.71927). Hij wist me in een mum van tijd opnieuw te overtuigen van de zin van het theater, een overtuiging die ik niet meer dacht te bezitten. Cassiers had het op het einde van de uitzending ook over de rol van kunstenaars en kunst in de samenleving, een thema dat trouwens vorige week nog centraal stond op het Cultuurdebat 1.0. over de onverzoenbaarheid van kunst en beleid (http://www.amiando.com/cultuurdebat ). Wat ik vooral van die avond onthoud, is dat het voor veel van de aanwezigen een verzuchting was om het eens niet te hebben over subsidies en allerlei beleidsinstrumenten om kunstenaars al dan niet in leven te houden, maar over inhoud en dus over de plaats van kunst in de maatschappij. De honger naar deze discussies is zo groot. Natuurlijk, op dergelijke avonden troepen doorgaans gelijkgezinden samen en ook de Goudvis-kijkers zullen elkaar van weinig moeten overtuigen. We moeten hier niet over jammeren. Het is een begin. Is het een begin? Meer waarschijnlijk is het een voortzetting van wat steeds is geweest, maar veel te weinig zichtbaar is. Dat is dan het mooie van televisie, dat het zichtbaar kan maken en dit hopelijk verder zal blijven doen.

Op maandag 18 mei 2009 organiseert Cultuurlab (onderzoeksgroep IBBT-SMIT van de Vrije Universiteit Brussel) een debatavond over de rol van kunst in de samenleving. Kunstenaars en politici reflecteren en discussiëren over de stelling dat kunst en beleid in wezen onverzoenbaar zijn.

Programma
De inleiding wordt gegeven door Olga Van Oost (onderzoeker Cultuurlab, IBBT-SMIT, Vrije Universiteit Brussel).

De kunstenaar-sprekers zijn:
- Oscar van den Boogaard (schrijver/journalist, voorzitter Prijs voor Jonge Cultuurkritiek)
- Stefan Perceval (theatermaker)
- Peter De Cupere (beeldend kunstenaar)
- Willem Oorebeek (beeldend kunstenaar)

De politici-sprekers zijn:
- Katia Segers (sp.a, VUB)
- Sven Gatz (Open VLD)
- Paul Delva (CD&V)
- Luckas Vander Taelen (Groen!)

De moderator is Nicky Aerts (Radio 1).
Maandag 18 mei 2009 om 19u
Locatie: GalerY’, Campus Etterbeek
Alle informatie kan je vinden op http://www.amiando.com/cultuurdebat.html

Op vrijdag 01 mei 2009 werd Delara Darabi in Iran geëxecuteerd voor een moord die ze op 17-jarige leeftijd zou hebben gepleegd. De schuld werd nooit aangetoond. Aan de executie ging geen proces vooraf. Steun van Amnesty International mocht niet baten. Tijdens haar gevangenschap ontplooide ze zich als kunstenaar.

‘Funktionalismus’, toespraak van Peter Verhelst gebracht door Josse de Pauw (fragment) tijdens het Platformsalon “Are you a doctor, sir?” op 6/12/2008 te Brussel. Een beklijvende tekst over de rol die kunst kan hebben in de samenleving en over het gevaar van de uitholling van het kunstbegrip als gevolg van een maatschappij die teveel gericht is op functies en regeltjes…
Zie ook http://www.hetplatform.be

Ongeveer een tweetal jaar geleden (meen ik me te herinneren) werd aangekondigd dat op de Antwerpse Groenplaats een ‘flashmob’ zou plaatsvinden. Nerds en Geeks (vandaag is zelfs ‘nerd’ geen scheldwoord meer; waar gaat het heen!?) brengen elkaar via de hen zeer gekende ICT-kanalen op de hoogte van het event. Alles dient pijlsnel te gaan: op het afgesproken tijdstip stroomt een troep mensen samen op een welbepaalde plaats. Wat volgt is nog absurder dan dit voorspel. Eén of twee personen stoppen met bewegen (’bevriezen’), beginnen luchtgitaar te spelen, tango te dansen, foto’s te maken of ensceneren een vuurgevecht met de dood tot gevolg zoals in dit filmpje… en heel die bende doet dat ook. Wat is hier ‘de betekenis’ van? Wat kunnen we hieruit leren? Ik zou er van alles uit willen halen, maar de droeve realiteit is dat er NIETS uit te halen valt behalve dan de kennis dat het met de mensheid toch maar triestig is gesteld. We behoren vandaag in de meest ‘vrije tijd’ ooit te leven, maar kunnen schijnbaar niet anders dan conformeren: in plaats van te zoeken naar manieren om onze eigen persoonlijkheid kritisch en individueel te ontwikkelen, is het klaarblijkelijk interessanter om ons bij ‘een massa’ (een begrip dat vandaag niet meer gebruikt wordt om een groep mensen mee aan te duiden wegens politiek incorrect, maar sorry, die flashmobbers vragen er gewoonweg om) aan te sluiten. En ze beleven er nog plezier aan ook. Dat is het nog het ergste. Vanuit wetenschappelijk perspectief zou je het gedrag kunnen observeren en analyseren, maar zelfs dit is teveel eer. Nu, de laatste tijd lijkt flashmobbing wat uit de mode (of zie ik dit verkeerd?). Misschien was het echt een hype die intussen voorbij is. Dit neemt niet weg dat het stuitend is dat mensen relatief gemakkelijk kunnen gemotiveerd worden om aan dit soort bijeenkomsten deel te nemen..

Eén van de mooiste films die ik ooit zag: Volver (de terugkeer) van Pedro Almodovar. Een absolute aanrader: de beelden op zich zijn al wonderlijk om naar te kijken omwille van hun kleurenpracht. Komt nog bij dat het – zoals het Almodovar betaamt- zowel een rauw als heel gevoelig poëtisch verhaal is…

Op 20 november en 27 november 2008 organiseerde AmuseeVous, een vrijwilligersorganisatie die de relatie tussen jongeren en musea wil aanwakkeren, stimuleren, bestendigen… de Kotroute in Gent, Antwerpen en Leuven. Jonge kunstenaars werden door de jongeren uitgenodigd om hun werk te gaan presenteren in studentenkoten in de verschillende steden. De inspiratie haalden ze bij Jan Hoet en het Gentse tentoonstellingsproject Chambres d’Amis uit 1986. Het idee van ‘een museum extra muros’ bleek een heel vruchtbaar concept: de koten werden druk bezocht, de sfeer was zalig studentikoos. Duidelijk voor herhaling vatbaar!

Bestel het onderzoeksrapport ‘Mind The Gap! The Sequel. Een onderzoek naar het vrijetijdsaanbod voor jongeren in Vlaamse en Nederlandse musea’ (2009), uitgegeven door AmuseeVous: info@amuseevous.be

Ongeveer 2 maanden geleden werd mijn zoon 4 jaar en het is er aan te merken. Het is moeilijk om dit zelfbewuste kereltje iets wijs te maken wat het dikwijls moeilijk maakt om het ‘ouderlijke gezag’ te handhaven (wat gaat dat dan zijn binnen 10 jaar denk ik dan?). Het vergt enorm veel energie en creativiteit om argumenten te verzinnen, die weer rust brengen in het huishouden en die die oh zo broze ouderlijke autoriteit herstellen.
Gelukkig dient er zich dezer dagen een nieuwe bondgenoot in het Grote Opvoedingsplan aan: Sinterklaas! Niet luisteren? Niet beleefd zijn? Geen water drinken? Niet mooi het bordje leeg eten? Pas maar op: de Sint ziet immers alles en dergelijk gedrag wordt niet getolereerd! Pas maar op: hij loopt je huisje misschien echt wel voorbij! En ja hoor, na 4 jaar zoon-hebben blijken het dreigement en de angst vaak de meest efficiënte elementen in de opvoedingsstrategie. Tuurlijk staat de ‘positieve, constructieve’ aanpak centraal, maar een beetje daver op het lijf helpt toch ook…
Niet dat de kleine het aan zijn hart laat komen hoor: het Sinterklaas-argument werkt, maar hij slaat terug. Om het goed te maken, wordt er met hart en ziel ‘Sinterklaas kapoentje…’ gezongen. Keihard. En om het zekere voor het onzekere te nemen, gaat hij ook BOVEN de schoen hangen zodat zijn gezang echt regelrecht IN de schoen belandt. Sinterklaas zal zijn huis niet vergeten: daar zorgt hij wel voor. En nu maar hopen dat het Sinterklaaseffect een soort van werking op lange termijn heeft…

Hip hoi: er is een weer nieuwe ‘reality show’! Danku wel beste openbare omroep: uw nut is wederom aangetoond! Ga je ook dood? Of weet je het nog niet zeker misschien? Oh, dat maakt het nog spannender! Weet u wat, werk gewoon mee aan ons programma over terminalen!
Ik zal het maar meteen toegeven: gekeken heb ik niet. Daar zou teveel gejank van komen: een beetje janken van tijd lucht op, maar om het nu te gaan opzoeken, nee dank u. Mijn sterven zal er trouwens snel genoeg zijn (enfin, hopelijk lap ik er nog een jaar of 50 bij, daar niet van) en dat van jullie ook. Waarom hier nu ook weer een programma over gemaakt moet worden? Ik weet het echt niet: ‘het laatste taboe doorbroken’ Bullshit ja, echt wel. En nee, je moet er niet naar kijken, dat klopt, maar wat dan met de kijkcijfers? Als iedereen zo redeneert, worden de quota niet gehaald: hoe valt dat dan te rijmen? Niet dus. Bezin, bezin, bezin, openbare omroep: wat is uw taak???